Pełnia

Czym jest pełnia Księżyca?

Podczas pełni Ziemia znajduje się między Słońcem a Księżycem, więc cała widoczna dla nas tarcza jest oświetlona naraz. Zdarza się to co 29,5 doby — tyle trwa miesiąc synodyczny — dlatego w większości lat wypada dwanaście pełni, a w niektórych trzynaście, z drugą pełnią w tym samym miesiącu kalendarzowym.

Pełnia wschodzi o zachodzie Słońca, świeci przez całą noc i zachodzi o wschodzie Słońca — jako jedyna faza. Dlatego tak bardzo panuje nad nocą: żadna inna faza nie daje tyle światła, tak długo i o tak dogodnych porach. Widać ją nawet z rozświetlonego centrum miasta, a przy czystym niebie rzuca wyraźne cienie.

Pełnia każdego miesiąca nosi tradycyjną nazwę — Wilczy Księżyc w styczniu, Księżyc Żniw w pobliżu równonocy jesiennej — odziedziczoną z sezonowych kalendarzy Ameryki Północnej i Europy. Nazwy te opisują rytm roku na naszej szerokości geograficznej, więc pasują także do polskich pór roku. Linki z nazwami w tabeli powyżej opowiadają historię każdej z nich i podają tegoroczną datę.

Pełnia zmienia też charakter wraz z porami roku: zimowe pełnie wędrują wysoko po niebie i utrzymują się najdłużej, a czerwcowa wisi nisko i bursztynowo tuż nad horyzontem. W okolicach równonocy jesiennej Księżyc przez kilka wieczorów z rzędu wschodzi tuż po zachodzie Słońca — to efekt Księżyca Żniw, który dawniej pozwalał pracować w polu do późna.